Οστεοφυλάκιο.


parallax background
 
 

Τρία κασελάκια έφτιαξα.

Ένα πάνω, ένα κάτω και το δικό σου στη μέση. Να σε αγκαλιάζουν η μάνα κι ο πατέρας σου. Και κόκκινα γαρύφαλλα.

Τρία και αυτά. Κόκκινα σου λέω.

Κόκκινα να μου θυμίζουν πως έζησες, πως μάταια ματώνω που δεν σε έχω.

Τρεις προσευχές.

Κάθε μία και άλλη δέηση...

Να σ' αγαπούν εκεί που πας, να σε φιλούν, να σε προσέχουν. Τρεις λέξεις.

"Θα βρεθούμε ξανά". Η τελευταία κρυφή.

Το όνομά σου στην ανάσα μου.

Ξέρω τι θα πεις.

"Θα έρθουν καλύτερες μέρες".

Έτσι παρηγορώ κι εγώ τις καταιγίδες για να ημερέψουν.

Έγινα φύλακας για το χατίρι σου. Εγώ.

Που από μνήματα δεν ξέρω.

Και τη γλώσσα των νεκρών έμαθα να μιλώ. Εγώ. Άναρθρες λέξεις, όπως το σώμα σου πια. Όλα αυτά για να με λένε ασυνάρτητη και να σου μοιάζω.

Αληθινή κραυγή της πραγματικότητας ο κάθε ήχος μέσα στο οστεοφυλάκιο.

Μια ιδέα. Απότομη προσγείωση... δελεαστική.

 

photo's by Effie Karagianni