Θεατρικό Παιχνίδι

Ο Πόλεμος της Φαντασίας

 

Με αφορμή τις υπέροχες αντιπολεμικές ιστορίες του Τζάνι Ροντάρι (Παραμύθια από το τηλέφωνο) τις οποίες μπορείτε να διαβάσετε στο αφιέρωμα μας, ζήτησα από τους μαθητές μου στο Θεατρικό Εργαστήρι η Πρόβα να γράψουν για τον πόλεμο.

Εάν ο πόλεμος είναι για κάποιους «αναγκαίο κακό» τότε πως θα μπορούσαμε να «πολεμάμε» ο ένα τον άλλον χωρίς να έχουμε θύματα; Με όπλο την φαντασία μας στέλνουμε το μήνυμα πως οι άνθρωποι πρέπει να αλλάξουν και για να γίνει αυτό οφείλουν να ακούσουν τι έχουν να πουν τα παιδιά ή έστω να θυμηθούν το παιδί που ήταν κι οι ίδιοι κάποτε.

“Μικροί και μεγάλοι να απελευθερωθούμε από τα καλούπια, τις προκαταλήψεις, τους συμβιβασμούς και να κοιτάξουμε μακριά”.

Έφη Καραγιάννη
Ηθοποιός/θεατροπαιδαγωγός

Ο Πόλεμος με τις μαϊμούδες

Μια φορά κι έναν καιρό έγινε ένας Πόλεμος, ανάμεσα στην πόλη των Φουσκομαγουλάδων και στην Πονηρούπολη.

Οι Φουσκομαγουλάδες δεν τον ήθελαν τον πόλεμο σε αντίθεση με τους πονηρούληδες!!!

Ο πόλεμος άρχισε τον Απρίλιο του 1835 και τελείωσε τον Απρίλιο του 1842. Ο στρατηγός Πονηροτσαπατσούλης είχε την ιδέα αντί για όπλα να χρησιμοποιήσουν μπανάνες! Πονηροτσαπατσούλης… μα τι αστείο όνομα για στρατηγό.

Στο αντίπαλο στρατόπεδο των Φουσκομαγουλάδων, αποφάσισαν να πουν το μαγικό κάλεσμα για να έρθουν 2.533 μαϊμουδάκια και να γαργαλίσουν τους εχθρούς ώστε να υποχωρήσουν!!!

Τον πόλεμο αυτό κέρδισαν οι Φουσκομαγουλάδες με τις μαϊμούδες τους, που κατανάλωσαν όλες τις μπανάνες των πονηρούληδων!!! Από τότε μέχρι σήμερα οι δύο πόλεις ζουν συμφιλιωμένες με άφθονες μπανάνες για όλους και πολλά πολλά γέλια.

ΘΑΛΕΙΑ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΗ – 9 ΕΤΩΝ

Όλοι φοβούνται την παντόφλα.

Μια φορά κι έναν καιρό γινόταν ένας φριχτός πόλεμος. Παντού υπήρχαν νεκροί και τραυματίες. Εμείς πυροβολούσαμε τους εχθρούς απέναντί μας και οι εχθροί εμάς. Ο πόλεμος έμοιαζε ατελείωτος και σιγά σιγά ξεμέναμε από όπλα και στρατιώτες.

Ο διοικητής του στρατοπέδου ο κύριος Πέδιλος σκέφτηκε πως οι πιο καλοί και αποτελεσματικοί στρατιώτες θα μπορούσαν να γίνουν οι μαμάδες αν έβλεπαν ότι πάνε να πειράξουν τα παιδιά τους.

Πήγε λοιπόν και κάλεσε όλες τις μαμάδες να ετοιμαστούν και να πάνε στον πόλεμο να τους βοηθήσουν. Φυσικά οι μαμάδες δέχτηκαν και πήραν μαζί τους τα πανίσχυρα όπλα τους.

Όταν παρατάχτηκαν απέναντι από τον εχθρό ήταν αποφασισμένες να τελειώσουν τον πόλεμο. Όταν οι εχθροί τις είδαν γελούσαν μέχρι που οι μαμάδες έβγαλαν το φονικό όπλο τους και όλοι έτρεξαν να κρυφτούν. Ήταν η φονική και τσουχτερή παντόφλα.

Με απίστευτες και απανωτές παντοφλιές κατατρόπωσαν τους εχτρούς. Η ειρήνη επανήλθε στην χώρα και οι μαμάδες ξέχασαν πια τις παντόφλες και φώναζαν στα παιδιά τους πριν φύγουν να πάρουνε μαζί τους ζακέτα.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ – 10 ΕΤΩΝ

O χρωματιστός πόλεμος

Μια φορά κι έναν καιρό πριν από πολλά χρόνια. Σε μια χώρα ήρεμη, όμορφη, ειρηνική. Ζούσε ένας στρατηγός ο μεγάλος Χοντρομπαλάς με τους στρατιώτες του που είχαν φουσκώσει σαν μπαλόνια γιατί δεν έκαναν ασκήσεις, ούτε πολεμούσαν. Πάντα υπήρχε μια γαλήνη σε αυτή τη χώρα. Οι κάτοικοι ήταν ευγενικοί, ο ένας βοηθούσε τον άλλον.

Μια μέρα όλα αυτά άλλαξαν. Έμαθαν ότι ο στρατηγός Φούλης από την γειτονική χώρα έκανε σχέδια για να τους επιτεθεί. Οι στρατιώτες του Χοντρομπαλά άρχισαν να σκέφτονται ένα σχέδιο για να τους εμποδίσουν να μπουν στη χώρα. «Εμπρός στρατιώτες μου γεμίστε τα κανόνια και φέρτε τους κουβάδες. Μπείτε στη σειρά. Ενισχύστε την δεξιά σας πλευρά». Με μια βροντερή φωνή ο στρατηγός φώναξε «Πύρ! Αρχίστε την μάχη».

Ξέχασα να σας πω το πιο σημαντικό! Τα κανόνια του στρατηγού Χοντρομπαλά δεν ήταν γεμάτα με βλήματα, αλλά με χρώματα. Ο ουρανός έγινε πολύχρωμος. Οι εχθροί δεν έβλεπαν μπροστά τους, τα πάντα είχαν καλυφθεί με χρώμα., γλιστρούσαν κι έπεφταν ο ένας πάνω στον άλλον. Ο Χοντρομπαλάς έδινε οδηγίες κι εμψύχωνε τους στρατιώτες του. Μέχρι που ο στρατηγός Φούλης φώναξε «Σταματήστε να πολεμάτε. Υποχώρηση». Γεμάτοι από χρώματα, με κατεβασμένα τα κεφάλια έφυγαν.

Τι να έγινε μετά; E…μην τα περιμένεις όλα από εμένα να σου τα πω. Έλα κι εσύ μαζί μας στην χώρα αυτή τη μαγική.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΡΚΟΥΛΑΣ – 9 ΕΤΩΝ

Σοκολατοχωριανοί εναντίον κρεατοφάγων

Κάποτε, δύο γειτονικά χωριά, μάλωναν για τα φαγητά που τους άρεσαν. Πριν το ποτάμι έμεναν οι Σοκολατοχωριανοί, που λάτρευαν τη σοκολάτα!

Μετά το ποτάμι, οι Κρεατοφάγοι που λάτρευαν το κρέας! Το πρόβλημα ήταν ότι τα σοκολατόδεντρα φύτρωναν μετά το ποτάμι και τα κρεατόδεντρα πριν το ποτάμι.

Όποτε συναντιόντουσαν στο ποτάμι, μάλωναν για τα φαγητά και πετούσαν πέτρες οι μεν στους δε. Όταν τους τέλειωσαν οι πέτρες, κάποιος από το Σοκολατοχώρι, μη έχοντας κάτι άλλο για να πετάξει, έκοψε από ένα κρεατόδεντρο ένα μπούτι αρνίσιο, κοντά στα 5 kg και το πέταξε με μανία σε ένα κρεατοφάγο! Τον πέτυχε στο κεφάλι και τον ξάπλωσε κάτω! Τότε οι Κρεατοφάγοι πέταξαν μερικές μπάρες σοκολάτας, που τους ήταν άχρηστες, στους αντιπάλους τους.

Τότε έγινε κάτι φανταστικό! Αντί να πολεμούν , έτρωγαν οι μεν αυτά που πέταγαν οι δε! Η χαρά τους ήταν τόση που ξέχασαν τα μαλώματα και άρχισαν να δίνουν ο ένας στον άλλον τα φαγητά που τους άρεσαν! Στο φαγοπότι που ακολούθησε όλοι χόρτασαν με την ψυχή τους.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ – 8 ΕΤΩΝ

Ο Πόλεμος με τα Κομφετί

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια μεγάλη βουνοπλαγιά γινόταν πόλεμος. Ένας πόλεμος μεγάλος, φοβερός και τραγικός. Υπήρχαν πολλοί τραυματίες αλλά και αρκετοί νεκροί. Αίματα, φωνές, αναστάτωση, ουρλιαχτά και πάνω από όλα καταστροφή. Ο ένας βοήθαγε τον άλλο, προκειμένου να κρατηθούν όλοι στην ζωή. Ο πόλεμος αυτός κρατούσε για πολύ καιρό, και δεν έλεγε να τελειώσει.

Μετά από πολύ καιρό, όταν πήγανε να πάρουν τις σφαίρες από την αποθήκη, που φύλαγαν τα πυρομαχικά, παρατήρησαν πως τους είχαν τελειώσει.

Δεν ήξεραν τι να κάνουν! Ακόμα και το πιο ανώτατο μέλος, ο διοικητής Καπετάν Ξένος, ήταν σε δύσκολη θέση. Ύστερα από αρκετές ώρες, βρήκαν την λύση. Το σχέδιό τους ήταν ότι θα βάλουν χιλιάδες κομφετί μέσα στα όπλα και θα τα ξεχύσουν στον αέρα. Πίστευαν, πως αυτό θα τους έσωζε και θα λυνόντουσαν τα πάντα. Όλα ήταν έτοιμα, οι στρατιώτες στήθηκαν, έβγαλαν τα όπλα και σημάδεψαν. Τότε απόλυτη σιωπή επικράτησε στον τόπο εκείνο. Το μόνο που ακούστηκε για πολύ λίγο ήταν το «Πύρ!» που είπε ο Καπετάν Ξένος. Στη συνέχεια ξεχύθηκαν χιλιάδες κομφετί.

Από την άλλη πλευρά, στο απέναντι στρατόπεδο, μόλις το είδαν αυτό κάτι μαγικό διαπέρασε το μυαλό τους και αμέσως μαλάκωσαν. Όλη η αγριότητα του πολέμου έφυγε μακριά και η ειρήνη την αντικατάστησε. Αργότερα, ο διοικητής αυτής της πλευράς, διέταξε τους στρατιώτες να γεμίσουν και αυτοί τα όπλα τους με κομφετί. Είχαν απέραντη πίστη πως θα τα καταφέρουν! Όλα πήγαν καλά και όλοι συμφιλιώθηκαν μετά από αυτό.

Το δίδαγμα για αυτήν την ιστορία είναι πως η αγριότητα του πολέμου αλλάζει τον άνθρωπο, εννοείται προς το χειρότερο, αλλά αν ο άνθρωπος σκεφτεί μια μόνο καθαρή, αγνή, παιδική και όμορφη σκέψη, όλα θα αλλάξουν προς το καλύτερο και αυτό θα οδηγήσει στην ειρήνη για πάντα!

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΔΙΠΛΑ – 14 ΕΤΩΝ

Ο πόλεμος με τα καταραμένα φλαμίνγκο

Κάποτε ήταν ένας άντρας, ο Άλεξ Τζέϊσον, που μάζεψε όλα τα φλαμίνγκο και τα καταράστηκε! Στην Φλαμίνγκο Τάουν, που ζούσε ο Άλεξ, κανείς δεν τον συμπαθούσε! Ούτε καν τα φλαμίνγκο! Tώρα το πώς τα μάζεψε για να τα καταραστεί, είναι μια άλλη ιστορία γεμάτη με πολλές μεταμφιέσεις!

Έστελνε, που λέτε, τα φλαμίνγκο στους ανθρώπους που δεν συμπαθούσε (δηλαδή όλη την πόλη) και οι άνθρωποι όταν τα άγγιζαν πάθαιναν χίλια άσχημα πράγματα. Τα μωρά δεν σταματούσαν να κλαίνε, οι ενήλικες έχαναν τις δουλειές τους ή τους καιγόταν το φαγητό, μα το χειρότερο το πάθαιναν τα παιδιά! Γιατί μετά από αυτό δεν τα πήγαιναν καλά στο σχολείο! Οι άνθρωποι με την σειρά τους έκαναν τα ίδια με τον Άλεξ, έστελναν παντού αρνητική ενέργεια και καταριόντουσαν με καινούργιες κατάρες τα φλαμίνγκο με αποτέλεσμα η γρουσουζιά να μην έχει τέλος. Κάπως έτσι ξεκίνησε κι ο πόλεμος με τα καταραμένα φλαμίνγκο.

Μία κυρία, η Μάρθα Γουίνελντιν, προσπάθησε να το σταματήσει όλο αυτό. Αυτή είχε ένα φλαμίνγκο που το έκρυβε στο σπίτι της. Το είχε πάρει μετά την κατάρα για να το προστατεύσει! Όταν η Μάρθα είδε πως γίνεται πόλεμος απέκτησε άλλα 60 φλαμίνγκο για να τα σώσει, προσπαθώντας να περιορίσει κάπως το κακό που γινόταν.

Ο Άλεξ που πρώτος τα είχε ξεκινήσει όλα αυτά, είχε μετανιώσει για την πράξη του και φοβόταν πια πως όλες οι κατάρες θα γυρνούσαν εναντίον του. Η Μάρθα είπε στον Άλεξ να μην φοβάται και να βρει το θάρρος να μιλήσει στους ανθρώπους, για να σταματήσουν να είναι κακοί και να εκμεταλλεύονται με αυτό τον άσχημο τρόπο τα αθώα φλαμίνγκο.

Ο Άλεξ βλέποντας όλη αυτή την καταστροφή γύρω του και χωρίς να έχει πια ούτε έναν φίλο, βγήκε στην κεντρική πλατεία της Φλαμίνγκο Τάουν και με δυνατή φωνή είπε: «Άνθρωποι σταματήστε! Αυτό που κάνουμε δεν είναι σωστό και το μόνο που καταφέρνουμε είναι να κάνουμε κακό ο ένας στον άλλον!». Οι άνθρωποι τον άκουσαν κι έτσι σιγά σιγά σταμάτησαν τις κατάρες και κάπως έτσι σταμάτησε κι ο πόλεμος με τα καταραμένα φλαμίνγκο αφού δεν ήταν καταραμένα πια! Μα το πιο σπουδαίο είναι, πως κάποιοι από αυτούς, άρχισαν να συμπαθούν τον Άλεξ με αποτέλεσμα να αποκτήσει μετά από όλα αυτά, λίγους αλλά καλούς φίλους.

ΗΡΑ ΣΚΟΛΑΡΙΚΗ – 9 ΕΤΩΝ

Ο Βιβλιοκινητοπόλεμος.

Λίγο μετά τα χριστούγεννα του 2022 ο κύριος Λεξικούλης κάλεσε έκτακτο συμβούλιο όλων των αρχηγών.

-Ησυχία, φώναξε ο κύριος Λεξικούλης.

-Γιατί μας κάλεσες άρον άρον, ρώτησε ο κύριος Παραμυθούλης.

-Η κατάσταση έχει καταντήσει κινητοαηδία! Αυτά τα χριστούγεννα όλα τα παιδιά πήραν κινητά! Εμάς κανείς δεν μας αγόρασε!! Πρέπει κάτι να γίνει αλλιώς θα καταλήξουμε στη βιβλιοανακύκλωση!

Τότε ο κύριος Μυθιστορηματούλης κοίταξε έντρομος τον κύριο Ποιηματούλη που κοίταξε έντρομος τον κύριο Εγκυκλοπαιδούλη που κοίταξε έντρομος τον κύριο Ιστορικούλη ο οποίος κι είπε:

-Αυτό σημαίνει βιβλιοπόλεμος! Πρέπει να πάρομε τις ζωές μας πίσω!

-Σωστά! είπε ο κύριος Λεξικούλης. Και γι’ αυτό έχω μια λύση! Θα γίνουμε όλα τα βιβλία εικονογραφημένα και οι βιβλιοκομμωτές μας θα μας βοηθήσουν να έχουμε πολύχρωμα εξώφυλλα, με φανταχτερούς τίτλους και θεσπέσιες εικόνες! Όταν θα είμαστε έτοιμοι θα μπούμε μέσα στις τσάντες των παιδιών, θα τρυπώσουμε μέσα στα συρτάρια τους, στα ράφια τους, ακόμα και στα κρεβάτια τους! Έτσι θα μας αγαπήσουν πάλι!

Έτσι κι έγινε. Τα βιβλία ανανεώθηκαν και ξαφνικά τα παιδιά άρχισαν να ξαναδιαβάζουν όλων των ειδών βιβλία! Ένα μήνα μετά ο κος Αηφωνούλης κάλεσε έκτακτο συμβούλιο όλων των αρχηγών:

-Ησυχία, φώναξε! Δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση, έχει καταντήσει βιβλιοαηδία! Εδώ και ένα μήνα όλα τα παιδιά αγοράζουν μόνο βιβλία! Εμένα με έχει στον φορτιστή εδώ και ένα μήνα! Χθες κόντεψα να εκραγώ! Ευτυχώς που έγινε διακοπή ρεύματος και σώθηκα!

-Εμένα να δεις. Με έχουν σε ένα σκονεισμένο, σκοτεινό και κρύο συρτάρι εδώ και 20 μέρες, κλαψούρισε ο κος Σαμσουνγκούλης.

-Αυτό σημαίνει κινητοπόλεμος! Πρέπει να πάρουμε τις ζωές μας πίσω!

-Βιβλία θέλουν, βιβλία θα έχουν, αλλά ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ βιβλία, βροντοφώναξε ο κος Αηφωνούλης! Από σήμερα ξεκινάμε να αποθηκεύουμε βιβλία στη μνήμη μας για να μπορούν να τα διαβάσουν από εμάς τα παιδιά!

Έτσι κι έγινε. Το κάθε κινητό πήρε ότι βιβλία βρήκε και διαβάζοντας τα τα αποθήκευε! Μόλις πήγαινε ένα παιδί να πιάσει ένα βιβλίο, τα κινητά αναβόσβηναν τις οθόνες τους! Έτσι τα παιδιά άρχισαν να ασχολούνται με τα κινητά για ώρες!

Τα βιβλία δεν άργησαν να αντεπιτεθούν. Έγιναν ακόμα πιο ελκυστικά και πήγαιναν και σκέπαζαν τα κινητά, οπότε τα παιδιά ξαναέπιαναν τα βιβλία! Τα κινητά με την σειρά τους, εκτός από το να αναβοσβήνουν τις οθόνες τους, έκαναν διάφορους, περίεργους ήχους για να τραβήξουν την προσοχή των παιδιών. Ο Βιβλιοκινητοπόλεμος είχε ξεκινήσει πια για τα καλά!

Τότε ο κος Ψυχολογικούλης ανησύχησε γιατί άκουσε πολύ προβληματισμένους τους γονείς των παιδιών. Είχαν αρχίσει να καταλαβαίνουν πως κάτι δεν πάει καλά. Έτσι οι αρχηγοί των βιβλίων αποφάσισαν να κάνουν διαπραγμάτευση. Ο κος Λεξικούλης πήρε τον λόγο:

-Hσυχία! Ο Βιβλιοκινητοπόλεμος τελικά δεν ήταν καλή ιδέα. Τα βιβλία κουράστηκαν να εικονογραφούνται, να κρύβουν όλη την ώρα τα κινητά και έχουν χάσει την προσωπικότητα τους με το να αλλάζουν συνέχεια εμφάνιση!

-Συμφωνώ απολύτως είπε ο κος Σαμσουνγκούλης! Κι εμείς κουραστήκαμε να αναβοσβήνουμε και να διαβάζουμε συνέχεια βιβλία για να τα κάνουμε ηλεκτρονικά! Οι μπαταρίες μας έχουν αδιάσει!

-Έχω να σας προτείνω μια λύση λοιπόν, είπε ο κος Λεξικούλης. Τι θα λέγατε κάθε φορά που κάποιος αγοράζει ένα κινητό να είναι υποχρεωμένος να αγοράζει και 10 βιβλία;

-Mου αρέσει πολύ αυτή η ιδέα! Και εμείς τα κινητά θα τους υπενθυμίζουμε με μήνυμα στο κινητό ότι είναι ώρα για διάβασμα, απάντησε ο κος Αηφωνούλης!

Όλοι χάρηκαν πολύ κι επιτέλους ο βιβλιοκινητοπόλεμος τελείωσε με μια δίκαιη συμφωνία. Έτσι τα κινητά ξεκουράστηκαν επιτέλους, ξαναγέμισαν τις μπαταρίες τους και από την άλλη τα βιβλία ξαναβρήκαν τον εαυτό τους και χέρια για να τα αγκαλιάζουν διατηρώντας τα ζεστά! Μα το πιο σημαντικό ήταν ότι τα κινητά και τα βιβλία έγιναν φίλοι και κατάλαβαν ότι δεν ήταν αντίθετοι αλλά ότι τελικά συμπλήρωνε ο ένας τον άλλον και είχαν κοινό στόχο: Nα κάνουν τα παιδιά και τους ανθρώπους να περνάνε καλά!

ΕΛΛΗ ΒΛΗΣΙΔΗ – 8 ΕΤΩΝ

O ψυχρός πόλεμος με τα πλαστικά παπάκια

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν δύο χώρες, η Παπίκα και η Παπάκα. Μία λίμνη διαχώριζε τις δύο χώρες, από την οποία οι κάτοικοι και των δύο προμηθεύονταν νερό. Η Παπίκα και η Παπάκα βρίσκονταν σε ψυχρό πόλεμο για το ποια από τις δύο θα έχει στην ιδιοκτησία της την λίμνη. Ο καθένας που πήγαινε και έπαιρνε νερό από την λίμνη άφηνε εκεί ένα πλαστικό παπάκι να επιπλέει ως ένδειξη ότι την χρειάζονται και την χρησιμοποιούν περισσότερο. Οι κάτοικοι της Παπίκας άφηναν πράσινα παπάκια και της Παπάκας μπλε.

Μία μέρα η κυρία Μανωλίδου, κάτοικος της Παπάκας, και η κυρία Κουκουβέτσου, κάτοικος της Παπίκας, πήγαν στην λίμνη για να πάρουν νερό. Προς μεγάλη τους έκπληξη, η επιφάνεια της λίμνης είχε γεμίσει με πλαστικά παπάκια, με αποτέλεσμα να μην μπορούν ούτε να πάρουν νερό αλλά ούτε και να αφήσουν τα δικά τους παπάκια.

Επέστρεψαν στις χώρες τους και διέδωσαν τα νέα από άκρη σ’ άκρη. Όλοι τρομοκρατήθηκαν και θέλησαν να μάθουν ποια χώρα τελικά χρησιμοποιούσε περισσότερο την λίμνη και σε ποιανής την ιδιοκτησία θα περνούσε. Κάλεσαν, λοιπόν, τους καλύτερους μετρητές όλης της γης να μετρήσουν τα πλαστικά παπάκια. Μα όσοι κι αν τα μετρούσαν και όσες φορές κι αν τα μετρούσαν, τα πράσινα παπάκια ήταν ίσα με τα μπλε.

Σκέφτηκαν όλοι πολύ και η μόνη λύση που μπορούσαν να βρουν ήταν να σταματήσουν να τσακώνονται και η λίμνη να μην ανήκει σε κανέναν. Θα μάζευαν τα πλαστικά παπάκια και θα μπορούσαν πλέον και οι δύο λαοί, της Παπίκας και της Παπάκας, να παίρνουν νερό από τη λίμνη ελεύθερα και να συνυπάρχουν με τα αληθινά, ζωντανά παπάκια της λίμνης.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΕΦΑΝΑΚΟΥ – 13 ΕΤΩΝ

Ο Σταυρός της Αδελφοσύνης

Κάποτε, σε ένα μικρό χωριό της Αρκαδίας ζούσε μια οικογένεια όπου παρόλη τη φτώχια και τις κακουχίες τις οποίες αντιμετώπιζε παρέμενε δεμένη και γεμάτη θαλπωρή και αγάπη. Ώσπου μια μέρα, ο πόλεμος ξέσπασε χωρίς προειδοποίηση και ανάγκασε την οικογένεια να χωριστεί. Τότε το μικρό αγόρι ήταν μόλις εφτά χρονών και μόλις είχε μάθει να διαβάζει. Μια μέρα στην εφημερίδα διάβασε για τον ογκώδη καθημερινό αριθμό των νεκρών του πολέμου γεγονός που είχε ως απότοκο την συναισθηματική του κατάρρευση. Το αγόρι με δάκρυα στα μάτια ζήτησε από τη μητέρα του να σταματήσει τον πόλεμο, ώστε να έρθουν πίσω ο μπαμπάς του και ο αδερφός του και να είναι ξανά όλοι μαζί. Η μητέρα του τον έσφιξε στην αγκαλιά της και του φόρεσε ένα σταυρουδάκι. Του εξήγησε πως όταν θα κρατάει αυτό το σταυρουδάκι θα κλείνει τα μάτια του και θα μπορεί να φαντάζεται όλα όσα θέλει να γίνουν και αν το πιστέψει θα πραγματοποιηθούν σύντομα. Το παιδί ανακουφίστηκε και ευχήθηκε να μπορέσει να φύγει από την τραγική αυτή κατάσταση. Την επόμενη μέρα ήρθε ένα γράμμα από τον πατέρα του το οποίο τους παρότρυνε να εγκαταλείψουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα το σπίτι τους και να πάνε στην πρωτεύουσα προκειμένου να προφυλαχτούν από τους εχθρούς. Το παιδί στον δρόμο για την πρωτεύουσα το μόνο που έκανε ήταν να κρατάει το σταυρουδάκι του και να φαντάζεται πως όλα έχουν τελειώσει και η ευτυχία και η αδελφοσύνη έχουν κατακλύσει την ανθρωπότητα.

Σήμερα το αγόρι αυτό έχει γίνει ένας τρανός επιχειρηματίας με δύναμη και δόξα αλλά παρόλα αυτά παραμένει ταπεινός και ισχυρίζεται πως η μοναδική του περιουσία είναι αυτό το σταυρουδάκι. Όλα κυλούσαν ομαλά στη ζωή του, ώσπου μια νύχτα όταν κοιμόντουσαν όλοι, ένας ξένος λαός εισέβαλε στην πόλη τους, απειλώντας πως αν δεν παραδοθούν θα σκοτώσει όλη την ανθρωπότητα. Η υπερηφάνεια των κατοίκων, τους ώθησε στο να αρνηθούν να παραδοθούν, αναγκάζοντας τους να πολεμήσουν για να διατηρήσουν την ελευθερία τους. Ο αρχηγός της αντίπαλης παράταξης απείλησε πως την επόμενη μέρα θα καταστρέφονταν όλα αφού είχε στα χέρια του το χρυσό πυρ που θα κατέστρεφε ολοσχερώς τα πάντα.

Ο άντρας πανικοβλημένος για την πορεία του κόσμου έσφιξε δυνατά το σταυρουδάκι προκειμένου να του δώσει τη λύση. Τότε του ήρθε μια πρωτοποριακή ιδέα. Όλο το απόγευμα τον βρήκε κλεισμένο μαζί με τους συνεργάτες του να προσπαθούν να φτιάξουν αυτό το φίλτρο που θα προσφέρει την αδελφοσύνη. Έκαναν πειράματα σε τρεις εθελοντές. Το ξημέρωμα επιτέλους κατάφεραν να δημιουργήσουν αυτό το φίλτρο που θα άλλαζε την πορεία της ανθρωπότητας. Τότε όλοι μαζί εντόπισαν το χρυσό πυρ και αντί για βόμβες, τοποθέτησαν μέσα του μια δεξαμενή με το φίλτρο, που θα εξαλείψει τη διχόνοια και θα επιτρέψει στην αγάπη και στην αδελφοσύνη να επιστρέψουν ξανά. Το επόμενο πρωί ο στρατηγός γεμάτος αυτοπεποίθηση και σιγουριά άναψε το πυρ. Τότε το φίλτρο αυτό διαπέρασε όλους τους ανθρώπους αυτού του κόσμου δημιουργώντας τους ευχάριστα συναισθήματα. Ο άντρας έσφιξε στα χέρια του το σταυρουδάκι που λειτούργησε ως φάρος στη δημιουργία αυτού του φίλτρου, κοίταξε στον ουρανό και έγνευσε ένα χαμόγελο στο όραμα της μητέρας του. Ίσως όμως να ήταν και η ίδια. Ποιος ξέρει. Ίσως αυτό το σταυρουδάκι να ήταν απλά η κινητήριος δύναμη του άνδρα. Ίσως πάλι να ήταν όντως μαγικό.

Έτσι, οι άνθρωποι δεν ξανά πολέμησαν ποτέ και ήταν πάντα ενωμένοι απέναντι στα κοινά προβλήματα. Οραματίζονταν μαζί πώς θα κάνουν αυτόν τον κόσμο καλύτερο. Κανείς ποτέ δεν έμαθε τι έγινε εκείνη τη νύχτα κι ο άντρας είχε μάθει πως τις μεγαλύτερες επιτυχίες τις γεύεσαι καλύτερα όταν δεν της διατυμπανίζεις.

ΜΕΛΥ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ – 13 ΕΤΩΝ

Η τυχερή ροζ ρόμπα

Μια φορά και ένα καιρό ζούσε ένας Καλός βασιλιάς με την βασίλισσα του σε ένα πολύ όμορφο τόπο . Κάποια μέρα τους επισκέφτηκε ένας Πονηρός βασιλιάς και αφού τους ξεγέλασε τους έκλεψε την τυχερή ροζ ρόμπα της βασίλισσας. Μόλις το κατάλαβαν ο Πονηρός βασιλιάς είχε ήδη εξαφανιστεί. Ο Καλός βασιλιάς διέταξε αμέσως τον μπλε στρατό του να ετοιμαστεί για μάχη.

-Εμπρός παλικάρια μου!!! Πάμε στην χώρα του Πονηρού Βασιλιά ,στην Πονηρούπολη , για να πάρουμε πίσω την τυχερή ροζ ρόμπα της Βασίλισσας μου.

-Είμαστε έτοιμοι Βασιλιά μας!!!

Ξεκίνησαν λοιπόν με τα πολύχρωμα άρματα τους για την Πονηρούπολη. Μόλις έφτασαν εκεί , είδαν τον πονηρό στρατό της χώρας να τους περιμένει.

-Δώστε μας πίσω την τυχερή ροζ ρόμπα αμέσως!!!

-Όχι!!! Την θέλουμε για την δική μας Βασίλισσα!!

-Αποκλείεται αυτό!!! Είναι ραμμένη ειδικά για την δική μας βασίλισσα!

-Αυτό θα το δούμε!!

Άρχισε τότε μάχη σκληρή... Οι κακοί πετούσαν βαζάκια με μέλι και οι καλοί πετούσαν μεγάλα καρύδια! Η μάχη ήταν συγκλονιστική!!! Δεν υπήρχε νικητής για ώρες! Αποφάσισαν να κάνουν ένα διάλλειμα και οι δυο Βασιλιάδες βρέθηκαν στην σκηνή να βρουν λύση για να σταματήσει ο πόλεμος.

-Δεν χρειάζεται να συνεχίσει άλλο όλο αυτό! είπε ο Καλός Βασιλιάς. Δώσε μου την τυχερή ροζ ρόμπα και φεύγω εμμέσως.

-Αυτό δεν μπορώ να το κάνω! Χρειάζομαι την τυχερή ροζ ρόμπα για να φέρω τύχη στο βασίλειο μου! Απάντησε ο Πονηρός Βασιλιάς.

-Τι θέλεις να πεις?

-Έχω τόσο μέλι στην χώρα μου αλλά τίποτε άλλο. Σκέφτηκα ότι με την τυχερή ρόμπα σου θα βρω κάτι για να συνδυάσω το μέλι.

-Αλήθεια;;!! Και γιατί δεν το λες τόση ώρα και καθόμαστε σαν τα πεντάχρονα και μαλώνουμε!!! Στρατηγέ , φέρε αμέσως ένα κιλό καρύδια από τα καλά... Ξέρεις εσύ!

-Καρύδια;;!! Τι είναι αυτά;;!!

-Α!!!Δεν ξέρεις τι είναι τα καρύδια;;!!Πωωωωωω τι χώρα είναι αυτή!!!

-Όχι δεν ξέρω, είπε ο Πονηρός Βασιλιάς.

-Φέρε μου ένα βάζο μέλι και ρίξε μέσα τα καρύδια.

-Ορίστε.

-Τώρα ανακάτεψε και δοκίμασε!

-ΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜ!!! Αυτό είναι υπέροχο!!! Δεν έχω ξαναφάει τέτοιο πράγμα! Σε ευχαριστώ Καλέ Βασιλιά!

Έτσι ο πόλεμος σταμάτησε , οι βασιλιάδες έκαναν συμφωνία να ανταλλάσσουν το μέλι με τα καρύδια και φυσικά ο Πονηρός Βασιλιάς επέστρεψε την τυχερή ροζ ρόμπα, στον πλέον φίλο του Καλό Βασιλιά. Από τότε και μέχρι σήμερα τα δυο βασίλεια έχουν καρυδομελένιες σχέσεις και βαθιά φιλία!

ΟΛΓΑ ΓΚΟΥΤΖΟΥΡΑ – 8 ΕΤΩΝ

Σημείωμα.
Το δημιουργικό λάθος.

Σε όλες τις ιστορίες των παιδιών έγιναν διορθώσεις στα ορθογραφικά λάθη και σε ελάχιστα σημεία διορθώθηκε και η σύνταξη ώστε να είναι πιο «ευανάγνωστες» στους ενήλικες αναγνώστες μας. Ο Τζάνι Ροντάρι στο βιβλίο του «Η γραμματική της φαντασίας» είχε μιλήσει για την σπουδαιότητα του δημιουργικού λάθους. Παραθέτω απόσπασμα από το κείμενο του:

To ορθογραφικό λάθος, αν το εξετάσουμε καλά, μπορεί να δημιουργήσει κάθε είδους κωμικές και μορφωτικές ιστορίες, που δεν στερούνται ιδεολογικού περιεχομένου. Για παράδειγμα: ένα «τετράδυο» με υ θα έχει ένα δίδυμο τετράδιο αδερφάκι. Ένα αυτοκίνητο μπορεί να γραφτεί κατά λάθος και αυγοκίνητο μόνο που χρειάζεται να το γεμίσουμε με αυγά για να κινηθεί αντί για βενζίνη.

Κάνοντας λάθη μαθαίνουμε, λέει μια παροιμία. Κάθε λάθος μπορεί να γίνει η αρχή για μια ολόσωστη καινούργια ιστορία!

Διδασκαλία - συγκέντρωση υλικού

Έφη Καραγιάννη
Ηθοποιός/θεατροπαιδαγωγός

Διαβάστε το βιογραφικό.


O ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την μεγιστοποίηση της εμπειρίας πλοήγησης. Διαβάστε περισσότερα σχετικά με τα Cookies και την Πολιτική Απορρήτου εδώ.