Ο Ιβίσκος μου


parallax background
 
 

Σε κάνω να λυπάσαι με τις ιστορίες μου;

Θα χαρείς αν μοιραστώ τώρα μαζί σου, μια ιστορία με έναν ιβίσκο από τα παλιά;

Ήμουν δεν θα' μουν 11…πρώτη Ήβη…
…είχε απλώσει η Θεά τους χυμούς της πάνω μου…

Καλοκαίρι…σε ένα πανηγύρι, μέσα στους πάγκους με τα ψεύτικα στολίδια, ένας κατακόκκινος ιβίσκος , διακοσμητικός για τα μαλλιά, με προσκαλούσε να τον κρατήσω στα χέρια μου.

Γαντζώθηκα πάνω στον πατέρα μου παρακαλώντας να μου τον αγοράσει.

Ακόμα γελούν τα πιτσιρίκια στην γειτονιά με εκείνο το εξωτικό, αλλόκοτο πράγμα στα μαλλιά μου.

Μια μέρα πως φορτώσαμε το βανάκι με τον πατέρα, οι δυο μας να πάμε να χαθούμε στη θάλασσα.

Είχα κρεμαστεί από το παράθυρο, η μισή έξω από το αυτοκίνητο, μαζεύοντας στα χέρια μου όλο το πράσινο που συναντούσαμε στον δρόμο μας.

Κι ήταν ένας ήλιος…όνειρο…να σε χαϊδεύει άλλο πράγμα.
Γελούσε δίπλα μου εκείνος.

«Αχ πάει αυτή, αερικό θα γίνει.»
Χαμογελούσα δίπλα του εγώ.

Μας έπαιρνε ο αέρας και μας σήκωνε στον ρυθμό του.

Ανακάτευε τα μαλλιά μας σε χορό ανεμελιάς και λαχτάρας.

Και πως τον σήκωσε και τον άρπαξε τον ιβίσκο μου, ούτε που το κατάλαβα.

Πριν να χαθώ μέσα σε κλάματα και αναφιλητά , χαμογελούσε πάλι εκείνος.

«Άσ’ τον Σταθούλα μου και μην λυπάσαι.
Αυτός το ταξίδι του κι εμείς το δικό μας»

Σκεφτόμουν τον ιβίσκο μου να χορεύει ευτυχισμένος μέσα στον αέρα ή να είναι αραχτός κάτω από καμιά ελιά κι ήταν η τελευταία φορά…που κρέμασα με τέτοια ανεμελιά χέρια, κεφάλι και μαλλιά σ' ένα παραθύρι, μην μου πάρει κι άλλα ο αέρας…

 

Λίστα για τον δρόμο. Μερικές τυχαίες επιλογές που ταίριαξαν με τον αέρα και με εκείνον τον ιβίσκο στα μαλλιά…

Τιμής ένεκεν στον Τραγουδιστή που ταξίδεψε και μας έκανε να ταξιδέψουμε για χρόνια μαζί του.

Γέμιζε με τα τραγούδια του τον «Μάο» μας, εκείνο το μπλε Volkswagen, του πατέρα. Που πιο πολύ φίλος και αδερφός ήτανε παρά αυτοκίνητο.

Τιμή και στον Ποιητή που ενέπνευσε αυτή την ιστορία και την έφερε στο φως…

 

photo's by Effie Karagianni