H LostinΑthens “χάνεται” στις σελίδες του βιβλίου “Το τελευταίο φως” της Ιφιγένειας Τέκου, από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Γιατί να «χαθείς» κι εσύ…
Για όσους δεν βρήκαν την ευτυχία στην αγάπη…
«… «Είπα πολλές φορές να το κάνω. Πήρα το μολύβι κι άρχισα να γράφω τη μία σελίδα μετά την άλλη, μέχρι που τις έσκισα και τις πέταξα. Φοβάμαι να τον πλησιάσω ξανά. Τον αγαπώ, όμως δεν είμαι σίγουρη αν μπορώ να τον κάνω ευτυχισμένο όπως του αξίζει. Του δόθηκαν μια φορά κι ήταν υπέροχα, δεν ξέρω αν την επόμενη φορά θα νιώσω το ίδιο ή αν τον σιχαθώ. Είμαι τόσο μπερδεμένη, Ισμήνη, τόσο μπερδεμένη. Άνθρωποι σαν εμένα δεν βρίσκουν ποτέ την ευτυχία στην αγάπη.»
…Η καρδιά της Ισμήνης είχε βγάλει χέρια που ψηλαφούσαν έναν φανταστικό διακόπτη και, όταν αυτός πατήθηκε, πλημμύρισε το μυαλό της με σκοτάδι. Εκείνη να παρακαλάει να μείνει έγκυος και η αγαπημένη της φίλη, που έκανε έρωτα μονάχα μία φορά…και τώρα…τώρα θέλει να το σκοτώσει. Όχι, αυτό δεν μπορούσε να το διαχειριστεί. Πώς φύτρωσε σπόρος σε μια αφιλόξενη μήτρα, ενώ στη δική της…αυτό ήταν άδικο…
Γιατί το κουτσομπολιό πολύ αγάπησαν…την κουτσομπόλα όμως κανείς…
«…Κι εκεί, ωστόσο, τα πράγματα δεν ήταν εύκολα. Οι συνάδελφοι της την αντιμετώπιζαν με επιφύλαξη. Κάποιοι την απέφευγαν και δεν της έδειχναν ως όφειλαν τη δουλειά, άλλοι τη σχολίαζαν πίσω απ’ την πλάτη της, αλλά χειρότερες ήταν οι γυναίκες υπάλληλοι. Η γραμματέας και η λογίστρια του γραφείου από την αρχή δεν την είδαν με καλό μάτι.
Τις άκουσε ένα μεσημέρι που μιλούσαν. «Καλέ την είδες την ψηλομύτα με το ταλιάνικο ταγέρ; Μας το παίζει φραγκάτη και γκράντε αρχιτεκτόνισα. Άκουσα ότι δεν έχει άντρα και παιδιά. Κατάλαβες! Ποιος ξέρει ποιόν γεροξεκούτη ξεπαραδιάζει για να κάνει την ντίβα. Αν νομίζει πως θα της φτιάχνω καφέ όπως στους άλλους είναι γελασμένη».
Φυσικά η Σεμέλη καμώθηκε πως δεν άκουσε τίποτα και συνέχισε να συμπεριφέρεται ευγενικά ελπίζοντας ότι με τον καιρό θα την αποδέχονταν.
Το αφεντικό της ευτυχώς ήταν άλλη πάστα ανθρώπου. Ευγενικός, κοσμογυρισμένος, ανοιχτόμυαλος και δημιουργικός. Της θύμιζε πολύ τον πατέρα της και μέχρι ένα σημείο έτσι την αντιμετώπιζε κι αυτός, σαν κόρη του. Όταν ο εξηντάχρονος Ζούλιας κατάλαβε πως η ταλαντούχα προστατευόμενή του αντιμετώπιζε προβλήματα, ανέλαβε ο ίδιος να της δείξει τη δουλειά. Την έπαιρνε συνέχεια μαζί του, κι εκείνη σαν σφουγγάρι απορροφούσε τις πολύτιμες γνώσεις που τις μετέδιδε. Μια μέρα που διαισθάνθηκε τον δίκαιο εκνευρισμό της της χαμογέλασε αυστηρά λέγοντας: «Ό, τι και να γίνει, φρόντισε να μην είσαι από εκείνους που έχασαν την επανάσταση για μόλις λίγα λεπτά»…»
- Για τα μελτέμια ενός νεογέννητου έρωτα…
- Για το αποτύπωμα που αφήνει η απουσία…
- Για την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε ένα παραδοσιακό γάμο στα Βάθεια της Μάνης…
- Για τα φαντάσματα από το παρελθόν…
- Για την βουκολική ζωή της επαρχίας…
- Για την πατριαρχεία όπως άλλοτε...
- Για εκείνα τα παιδικά όνειρα που μας έγιναν εμμονή…
- Γι’ αυτούς και για πολλούς άλλους λόγους…αξίζει να «χαθείτε» ελεύθερα…