LOSTIN A BOOK
"Μικρές ιστορίες για να γίνεις μεγάλος" & "Μικρές ιστορίες για να γίνεις μεγάλος (2)"
by LostinAthens
Η Lostinathens «χάνεται» στις σελίδες των βιβλίων «Μικρές ιστορίες για να γίνεις μεγάλος» & «Μικρές ιστορίες για να γίνεις μεγάλος (2) της Sophie Carquain που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις GEMA.
Αυτές οι «μικρές ιστορίες» θα γίνουν οι αγαπημένες σας. Σύντομα παραμύθια για να μάθουμε στο παιδί να φροντίζει όπως πρέπει τον εαυτό του, ν’ αντιμετωπίζει τους φόβους του, τις ανησυχίες του αλλά και να προετοιμάσει τους μεγάλους όσο το δυνατόν καλύτερα ώστε να έχουν απαντήσεις στις ερωτήσεις του. Ένας «μεγάλος» θησαυρός για τη βιβλιοθήκη σας.
Από την εισαγωγή…
…Ωστόσο, πώς να τους μιλήσουμε για το θάνατο, τη σεξουαλικότητα, τη φιλία, το χρήμα, τη λύπη και το άγχος, τη μοναξιά και τη συντροφικότητα; Για το διαζύγιο και τους καβγάδες; Πώς να τους πούμε ότι η νύχτα δεν είναι τόσο σκοτεινή, ότι οι εφιάλτες είναι αναπόφευκτοι, ότι οι μεγάλοι μπορεί να κάνουν άστοχες ενέργειες;…
Ξεφυλλίζοντας…
Ενότητες που ξεχωρίσαμε:
• Ο ύπνος και το σκοτάδι
• Η οικογένεια, η εξουσία
• Οι καβγάδες, το διαζύγιο
• Οι άλλοι: οι φίλοι, η αγάπη, η κοινωνία
• Λύπη, φόβοι, αίσθημα ντροπής
• Μικρόβια, ιοί, υγιεινή
• Η καλή όραση και η καλή ακοή
• Προσέχουμε τους άλλους
Πως παρουσιάζονται οι ιστορίες μέσα στο βιβλίο (συνοπτικά/ενδεικτικά):
Ενότητα: Η οικογένεια, η εξουσία.
Η ιστορία: Το κουμπί για να μικραίνουν οι μαμάδες.
…το πονηρό πνεύμα είναι αυτό που, με τον πρώτο θυμό ή την πρώτη λύπη, βρίσκει ευκαιρία και ορμάει ώσπου να πεις κύμινο μέσα στην ψυχή των παιδιών…
…ο μικρός Αντρίκος… πήγε στο δωμάτιό του… άρπαξε το μηχανάκι και πάτησε το κουμπί. Ζιιιιιπ! Στη στιγμή, μια πράσινη ακτίνα τον τύφλωσε και η μαμά του έφτασε… μικρή σαν ποντικάκι…
Από την πλευρά των γονιών: Γιατί πρέπει να βάζουμε όρια.
…Ακόμα κι αν διαμαρτύρονται, αν κλαίνε τα παιδιά έχουν ανάγκη από όρια –τους δημιουργούν ασφάλεια, τους δίνουν σημεία αναφοράς και ένα σαφώς προσδιορισμένο πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορούν να αναπτυχθούν…
Οι φράσεις-κλειδί
«Όταν προσέχεις τι λέω, δε σηκώνω ποτέ τη φωνή μου.»
Ενότητα: Οι καβγάδες, το διαζύγιο.
Η ιστορία: Τα δύο σπίτια.
…Θα είναι θαυμάσιο, φανταστικό, συνέχισε η μαμά, με ένα τεράστιο ψεύτικο χαμόγελο παλιάτσου. Εσύ που ήθελες ένα πιο μεγάλο δωμάτιο, θα έχεις δύο: ένα στο σπίτι του μπαμπά κι ένα στο δικό μου. Θα περνάς ένα Σαββατοκύριακο στον μπαμπά κι ένα σε μένα. Θα είσαι ο μικρός μας βασιλιάς το Σαββατοκύριακο, θα μας έχεις για τον εαυτό σου!
Από την πλευρά των γονιών:
Σχετικά με τον χωρισμό.
Όταν η απόφαση είναι αμετάκλητη, είναι προτιμότερο να μιλήσετε στο παιδί με λόγια και αισθήματα αληθινά παρά με «χαμόγελα παλιάτσου». Τα παιδιά έχουν κεραίες. Δεν έλεγε η Φρανσουάζ Ντολτό ότι, μέσα στο σπίτι, τα παιδιά και… οι γάτες ξέρουν τα πάντα;…
Οι φράσεις-κλειδί
«Δεν φταις σε τίποτα για ό, τι μας συμβαίνει, να είσαι βέβαιος.»
Η συγγραφέας Sophie Carquain:
«… ‘Ηταν μεγάλη ευχαρίστηση για μένα να επινοώ όλες αυτές τις ιστορίες… το βίωσα σαν μια άσκηση ύφους. Έλεγα στον εαυτό μου: «Γράψε μια ιστορία για μια ζώνη ασφαλείας, για το τσιγάρο, για τους ιούς… Φρόντισε όμως να την κάνεις αρκετά διασκεδαστική , παραστατική, λογοτεχνική, για να την ευχαριστηθούν τα παιδιά».
Από το οπισθόφυλλο:
Θα θέλαμε η παιδική ηλικία να είναι ανέφελη. Ωστόσο σημαδεύεται από ερωτήματα, άγχη και λύπες, που κάνουν τα παιδιά να υποφέρουν αλλά και να μεγαλώνουν. Για να τα αντιμετωπίσουν και να τα ξεπεράσουν, πρέπει να μπορούν να μιλήσουν γι’ αυτά… Ή να τους μιλήσει κάποιος άλλος.