Η Lostin Athens εμπνέεται απο ένα κείμενο του Γιώργου Χέλμη...

Όταν είσαι τόσο μακριά.... πόσο κοντά αισθάνεσαι;

Πόσο σου λείπει; Tι σου λείπει; Τι σε λυπεί;

Αμφιταλαντεύεσαι, σε ότι έχεις... σε ότι δεν έχεις...

Σε ότι θα ήθελες να έχεις, αλλά στη πραγματικότητα... τίποτα δεν έχεις.

Η πιο γ@μημ€νη ώρα της ημέρας, είναι εκείνη που με μια μπύρα στο χέρι, σκέφτεσαι την ανυπαρξία σου, την ανούσια παρουσία σου... μέσα στις ζωές των άλλων. Ανάμεσα σε φίλους, εραστές κι αγνώστους, εσύ ποιός είσαι; Ποιός Θα ήθελες να είσαι;

Αυτό το «θα» στοιχειώνει όλη σου την ύπαρξη. Αυτό το «θα» σε ορίζει και σε εξαφανίζει.

Η σωτηρία σου κρέμεται στα «Αν» που τριβιλίζουν το μυαλό σου. Αν παώ... αν μείνω... αν φύγω... αν, αν, αν...

Δε καταλήγεις πουθενά. Στο τέλος μένει πάντα ο πόνος. Τεράστια, αχανής και πολύβουη σου φαίνεται η πόλη. Όπου κι «Αν» πας, πάλι στο ίδιο σημείο καταλήγεις.... εκεί από που ξεκίνησες. Είναι η αρχή σου και το τέλος σου;

Έφυγαν οι στιγμές, η ίδια η ζωή, όπως αυτή μπύρα που κρατάς στα χέρια σου. Στη τελευταία σου γουλιά, γιατί δακρύζεις; Γιατί τόση θλίψη;….

Στη σιωπή σε βρήκα... Στ’ αποσιωπητικά σ’ έκρυψα... Σ’ αυτές τις τέσσερις τελείες προσπαθώ να μικρύνω την απόσταση ανάμεσα μας.

Στη νοητή γραμμή που ακροβατούμε εγώ κι εσύ.... Στις στιγμές που κυριάρχησε η σιωπή μας... Προσπαθώ να φτιάξω μια τεράστια αγάπης τελεία.

Ήταν μια ιστορία, όχι για μένα, ούτε για σένα, αλλά για τις τελείες που δεν κατάφερα ποτέ να ενώσω....

photo's by Πάρης Πιχαρίδης