Ήλιε μου...


parallax background
 
 

Ακόμα καλοκαίρι εδώ.

Πως με πήρε σήμερα και με σήκωσε αυτό το τραγούδι και μια φράση ηλιοστάλαχτη μιας αγαπημένης φίλης, που είναι πάντα Κυριακή μες την καρδιά της.

Κι η μισή τώρα ταξιδεύω σε εκείνο το νησί, περπατάω ξυπόλητη μέσα στα καλντερίμια, με συντροφιά τον ήχο μιας κιθάρας και τον καημό ενός τραγουδιστή.

Πως πήρα και ξεπόρτισα εκείνο το μεσημέρι, όση ώρα ο πατέρας μου εκτελούσε τις ευγενείς του υδραυλικές καλλιτεχνίες σε ένα σπίτι.

Που είχα δει εκείνο τον λαξευμένο απ' τον ήλιο και το κύμα βράχο, να στέκει σαν λευκό κρεβατάκι σ' εκείνο το πετρόχτιστο λιμανάκι.

Πόσο τον ήθελα...

Τι είναι να ποθείς και να μετράς εννιά τα χρόνια σου.

Ήταν ο ήλιος στο απόγειο του ψηλά στον ουρανό και με γυμνά χέρια, πόδια, πρόσωπο και μάτια ξαπλώθηκα ανάσκελα αντικριστά του.

Αποκοιμήθηκα...ώρες...μέρες... χρόνια...αιώνες...σε εκείνη την στιγμή.

Ήταν απόγευμα πια σαν με τράβηξε ο πατέρας απ' το χέρι, καθώς ο ήλιος είχε ξαπλώσει δίπλα μου.

"Κάηκα πατέρα μου μέσα σε αυτό το όνειρο".

Δεν μίλησε παρά μονάχα χαμογέλασε και σκόρπισε το γαλαζοπράσινο των ματιών του να δροσίσουν τα εγκαύματα που είχα πια πάνω μου.

Τι τύχη σήμερα να ξυπνήσω με ετούτη την ανάμνηση...όχι πως εκείνον την ήλιο που κοιμηθήκαμε αγκαλιά δεν τον έχω για πάντα στη καρδιά μου...αλλά είναι ψηλά τα κτίρια εδώ και καμιά φορά...ξεχνιέμαι...

Που άλλο πολύτιμο όνειρο από αυτό δεν έχω...να επιστρέψω να ζήσω κοντά σε εκείνες τις θάλασσες...

Όλα στην ώρα τους...

 

photo's by Effie Karagianni