Αν ήταν χρώμα θα ήταν:

Καφέ. Όταν το κόκκινο συνάντησε το μαύρο...το μωβ το κίτρινο και το μπλε το πορτοκαλί...γεννήθηκε ένα χρώμα σύνθετο, σαν να σμίξανε οι φυλές του κόσμου...

Αν ήταν τραγούδι θα ήταν:

“Trista Pena” Gipsy Kings. Ξέρω μια μέρα θα γυρίσει...πόνος γεμάτος θλίψη...Θα την ψάξω κι ας μην την θυμάμαι πια...αγάπη...πικρή αγάπη...

Αν ήταν φαγητό θα ήταν:

Ριζότο με γαρίδες. Εξωτικό πιάτο για γαστρονομικά ταξίδια.

Αν ήταν ταινία θα ήταν:

“Το λουλούδι της Ερήμου” του Σέρι Χόρμαν. Απ' τις ερήμους της Σομαλίας, στην Δύση...

Αν ήταν ζώδιο θα ήταν:

Υδροχόος. Ευμετάβλητος και προσαρμοστικός όπως το νερό... “Εδώ είναι θαμμένος κάποιος, που έγραψε τ' όνομά του, στο νερό...”- Τζων Κήτς

Αν ήταν ταξίδι θα ήταν:

Στη Σομαλία, το Κέρας της Αφρικής. Για την ματαιότητα του ταξιδιού ...μέσος όρος ζωής του πληθυσμού της, τα 51 χρόνια.

Αν ήταν επάγγελμα θα ήταν:

Τυμπανιστής. “Κι εγώ γυρεύω απόψε στον ουρανό, τ' αστέρι ψάχνω να' βρω το πιο φωτεινό...”. Ξεχωριστή “νότα” η παρουσία του Θωμά Αντωνόπουλου, χρωμάτισε με τους ήχους του την παράσταση.

Αν ήταν εποχή θα ήταν:

Ένα καλοκαίρι που πέρασε μα δεν στάθηκε...

Αν ήταν ζώο θα ήταν:

Μια ζωηρή και χαριτωμένη γαζέλα. Η ερμηνεία της Μαρίνας Παντελάκη έδωσε “σπιρτόζικη” ενέργεια στο έργο και μας παρέσυρε στον ρυθμό των τραγουδιών της ερήμου...

Αν ήταν διάθεση θα ήταν:

Ερευνητική. Όπως και το κείμενο του Φίλιππου Ζαρφειάδη, που “σκαλίζοντας” έβαλε το μαχαίρι στο κόκκαλο.