Αν ήταν χρώμα θα ήταν:

Μαύρο. Ποιητικό και σιωπηλό.

Αν ήταν τραγούδι θα ήταν:

“Ο κυρ Αντώνης” του Μάνου Χατζιδάκι. Τότε ακόμα που οι προσευχές κρέμονταν στα ασβεστωμένα φτωχόσπιτα των συνοικιών.

Αν ήταν φαγητό θα ήταν:

Κουκιά. Φτώχεια και φιλότιμο.

Αν ήταν ταινία θα ήταν:

“Το κορίτσι με τα μαύρα” του Μιχάλη Κακογιάννη. Έρωτες, πάθη, κρυμμένα μυστικά με θέα τον Αργοσαρωνικό και μια θάλασσα που δεν λέει να κοπάσει με τίποτα.

Αν ήταν ζώδιο θα ήταν:

Σκορπιός. Εμμονικός, ανυποχώρητος, παρατηρητικός, παθιασμένος και...ολόψυχα πιστός.

Αν ήταν ταξίδι θα ήταν:

Στο νησί των αντιθέσεων, στην ονειρική και καταπράσινη Σκιάθο.

Αν ήταν επάγγελμα θα ήταν:

Λουστράκος. Ταπεινός...αφανής βιοπαλαιστής...

Αν ήταν καιρικό φαινόμενο θα ήταν:

Ένα συννεφιασμένο απόγευμα στις αρχές του Φθινοπώρου...

Αν ήταν ζώο θα ήταν:

Φώκια Μονάχους. Σπάνια και μοναχική.

Αν ήταν διάθεση θα ήταν:

Κυκλοθυμική όπως η θάλασσα... “Τα μυστικά της Θάλασσας, ξεχνιούνται στ' ακρογιάλι”- Γιώργος Σεφέρης