Η δική μου Άνναμπελ Λη

“Η δική μου Άνναμπελ Λη" είναι μία δημιουργική σύνθεση εμπνευσμένη από το αγαπημένο ποίημα του Edgar Allan Poe "Annabel Lee".

Είναι το τελευταίο ολοκληρωμένο ποίημα του Poe, που γράφτηκε το 1849 και δημοσιεύτηκε αμέσως μετά τον πρόωρο θάνατο του.

Όπως πολλά από τα ποιήματα του, διερευνά το θέμα του θανάτου μιας όμορφης γυναίκας.

Άνναμπελ Λη
Ήταν πολλά πολλά χρόνια, πριν έναν χρόνο,
σε ένα βασίλειο δίπλα στη θάλασσα,
που μια κόρη ζούσε εκεί
ίσως να την έχεις ακουστά
με το όνομα ΑΝΝΑΜΠΕΛ ΛΗ.
Κι εκείνη η κόρη ζούσε
μόνο με μια σκέψη
να αγαπά και να την αγαπώ.
Ήμουν παιδί κι ήταν παιδί,
σε αυτό το βασίλειο στη θάλασσα εκεί.
Αλλά αγαπιόμασταν με μια αγάπη που ήταν
περισσότερο από αγάπη,
εγώ και η Άνναμπελ Λη μου.
Με μια αγάπη που οι φτερωτοί
άγγελοι του παραδείσου
ποθούσαν για εμένα και για εκείνη να συμβεί.

Κι αυτός ήταν ο λόγος που, αρκετό καιρό
πριν,
σε αυτό το βασίλειο στη θάλασσα εκεί,
ένας αέρας φύσηξε μέσα από ένα σύννεφο, ανατριχιάζοντας
την όμορφη μου Άνναμπελ Λη.
Έτσι ώστε ο κηδεμόνας της
να έρθει
και να την τραβήξει μακριά από εμένα,
για να την κλείσει μέσα σε ένα μνήμα
σε αυτό το βασίλειο στη θάλασσα εκεί.
Οι άγγελοι, όχι και τόσο χαρούμενοι
στον παράδεισο,
άρχισαν να ζηλεύουν εκείνη κι εμένα.
Ναι! Αυτός ήταν ο λόγος (όπως όλοι οι άνθρωποι
γνωρίζουν,
σε αυτό το βασίλειο στη θάλασσα εκεί),
πως ο αέρας που εξήλθε απ’ το σύννεφο
τη νύχτα,
κρύωσε και σκότωσε τη δική μου Άνναμπελ Λη.

Αλλά η αγάπη μας ήταν πιο δυνατή με διαφορά
από την αγάπη
εκείνων που ήταν παλαιότεροι από εμάς,
αρκετά σοφότεροι απ’ ότι εμείς,
κι ούτε οι άγγελοι στον παράδεισο
πάνω,
ούτε οι δαίμονες στη θάλασσα
κάτω,
μπορούν να χωρίσουν τη ψυχή μου από τη
ψυχή
της όμορφης Άνναμπελ Λη.

Γιατί το φεγγάρι δεν ακτινοβολεί ποτέ
χωρίς να μου φέρει όνειρα
της όμορφης Άνναμπελ Λη.
Και τ’ αστέρια δεν ανατέλλουν ποτέ μα νιώθω τα
λαμπερά μάτια
της όμορφης Άνναμπελ Λη.
Κι έτσι, κατά τη διάρκεια της νυχτερινής παλίρροιας, ξαπλώνω δίπλα
στο πλευρό
της αγαπημένης μου –ω αγαπημένη μου- ζωή μου
και νύφη μου,
μέσα στο μνήμα στη θάλασσα εκεί,
στον τάφο της μέσα στη θάλασσα που ηχεί.

μετάφραση από το πρωτότυπο: Έφη Καραγιάννη

O ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την μεγιστοποίηση της εμπειρίας πλοήγησης. Διαβάστε περισσότερα σχετικά με τα Cookies και την Πολιτική Απορρήτου εδώ.