Υπάρχει μια μνήμη που αντιστέκεται
μέσα στα ξεχασμένα ρούχα που έχεις φυλαγμένα στο πατάρι.
Αδημονούν να συναντήσουν πάλι το δέρμα σου
υπομένοντας χρόνια μέσα στο σκοτάδι
παλεύουν να μείνουν ζωντανά
όσο ο χρόνος κεντάει, πάνω τους, το πέρασμά του.
Ανησυχούν αν τα χρώματά τους θ’ αντέξουν
αυτή την αναμονή προς το φως.
Θυμάσαι το φθινοπωρινό ταγέρ της γιαγιάς;
Εκείνο εκεί με τα περίεργα γεωμετρικά σχήματα
τους κύκλους…τους ρόμβους…τα τρίγωνα…
που το ένα σχήμα έμπαινε μέσα στο άλλο
κι όλα μαζί μπερδεύονταν.
Εκείνο, που έμοιαζε με ξανθό χωράφι,
γεμάτο στάχυα και ήλιους.
Εκείνο. Το έβγαλα χθες από την θήκη του.
Το έβαλα να καθίσει στην καρέκλα της.
Το πιστεύεις; Τόσα χρόνια μετά.
Μα ύστερα. Τι το’ πιασε;
Πήρε να με τραβάει
μια απ’ τα χέρια, μια απ’ τη μέση,
απ’ τους ώμους, απ’ τα μαλλιά,
να κάτσω, να σηκωθώ, να χορέψω,
ούτε εκείνο δεν ήξερε τι ήθελε από εμένα.
Ούτε ήξερα κι εγώ.
Είδα κι έπαθα να το ηρεμήσω.
Κάναμε συμφωνία.
Μια μέρα να το βγάλω βόλτα να πάρει τον αέρα του.
Με ρώτησε τι εποχή έχουμε. Τι να του’ λεγα;
Την εποχή που σου αρέσει, του απάντησα.
Εκείνο σαν να ευχαριστήθηκε
αφέθηκε να πέφτει αργά πάνω στα
πέλματά μου.
Το πιστεύεις;
Με πιστεύεις;
Θυμάσαι εκείνο το παραδοσιακό μαντό
που έφερε κάποτε ο πατέρας μας από ένα χωριό;
Πως το έλεγαν να δεις...
και το μαντό και το χωριό.
Εκείνο που ήταν όλο κεντημένο στο χέρι
και το μαντό και το χωριό
κλωστή την κλωστή, πέτρα την πέτρα.
Ξηλώθηκε.
Και το μαντό και το χωριό.
Κλωστή στην κλωστή, πέτρα στην πέτρα.
Θες να το φτιάξω;
Θες να το αφήσω έτσι, να θυμίζει
ότι απέμεινε;
Τι θέλεις;
Θέλεις να σου χαρίσω
εκείνο το μωβ πουκάμισο
που δεν φόρεσε ποτέ καμιά μας;
Θέλεις;
Το αδικήσαμε στο λέω.
Εγώ με τα ίδια μου τα μάτια
έσκυψα για να το γνωρίσω καλύτερα.
Τα έμαθα όλα.
«Nothing is more American than Levi’s».
Το λέει στην πλάτη του, πάνω σ’ ένα ταμπελάκι.
Κατάλαβες Αμερικανάκι μου;
Do you understand now?
«The two horse brand the symbol of genuinity».
Είδες διδυμάκι μου πόσο ίδιες είμαστε τελικά;
Θα το φοράω για να μην λες πως σε ξέχασα.
Θα είναι το δικό μας αστείο.
Δεν γελάς;
Θέλεις να σου χαρίσω την ρόμπα της μαμάς;
Χάρισε μου ένα χαμόγελο σου πρώτα.
Δεν σου αρέσει;
Τι θες να σου χαρίσω;
Θέλεις να γίνω εγώ η μητέρα σου
κι εσύ το μικρό μου αστεράκι;
Θέλεις;…
Υπάρχει μια μνήμη που αντιστέκεται
στα ρούχα που είναι φυλαγμένα στο πατάρι.
Ένα από αυτά το πιο μικρό
προσεύχεται κάποιος να δει
εκεί στο μέρος της καρδιάς
πως έχει ξηλωθεί η αγάπη.
Τι να σου κάνουν οι λεβάντες κι οι ναφθαλίνες;
Δεν φτάνουν μόνο αυτές.
Μα κι ένα μπάλωμα τι να σου κάνει;
Καμουφλάζ, λες και σβήνει έτσι ο πόνος.
Πεινάει ο χρόνος για λύπες.
Αλλά εμείς…
Θ’ αντισταθούμε
ναι;