Γιαγιά μου


parallax background
 
 

Γιαγιά μου... θυμάσαι; Με θυμάσαι;
Εγώ εδώ. Ξωτικό της αταξίας και της σκανταλιάς.
Κάθε φορά επιχειρούσαν και οι πιο έμπειροι της "τάξης" για να με περιορίσουν.
Όπου με άφηνες δεν υπήρχε περίπτωση να με ξαναβρείς.
Όπως εκείνη την φορά που με κλείδωσαν στο σαλόνι και χώθηκα μέσα στη σερβάντα και τους πήρε βράδυ μέχρι να με βρουν.
Ή την άλλη που σαν άλλος φακίρης έβαλα πόδια και χέρια στα χωρίσματα της ξύλινης καρέκλας και ψάχνανε πριόνι για να με ελευθερώσουν.
Ή μήπως η πιο μεγάλη τρέλα μου ήταν εκείνη η ταρατσούλα και το πέταγμά μου στο κενό, φτερά είχα αφού...πως έπεσα δεν το κατάλαβα.
Μπα...από ζαβολιές πιο ζηλευτή... εκείνο το πυρανάλωμα...πως ξεγελάστηκα έτσι...και πήρα να πιστεύω πως εκείνη η βιβλιοθήκη ήταν τζάκι...
Χριστούγεννα ήταν και ήθελα τα δώρα μου...
"Δώρα μου" είπα και θυμήθηκα εκείνο το κόκκινο μπαλόνι, που έβαλα στο μαξιλάρι μου κάτω από τα σκεπάσματα, για να νομίζεις πως κοιμάμαι και να το σκάσω με τα άλλα παιδιά για μεταμεσονύχτια σουλάτσα.
Κι άλλα πολλά...τι να θυμηθώ;
Δεν ήθελα γιαγιά μου τόσο για μένα να καρδιοχτυπάς...
Τώρα φοράνε μάσκες οι γέροντες να προστατευτούν απ' τα παιδιά.
Εσύ αυτά δεν τα πρόλαβες...τι στο κάθε ράπισμα σου στον πωπό! , κρεμόμουν από τα μάγουλά σου να τα φιλήσω...
Κι έτσι σωζόμασταν και οι δυο.

 

photo's by Effie Karagianni