by LostinAthens

border-solid
start
0px
0px
125px
1px
#D9315C

full
contain
center center
25px 25px 25px 25px

“Η δική μου Άνναμπελ Λη\” είναι μία δημιουργική σύνθεση εμπνευσμένη από το αγαπημένο ποίημα του Edgar Allan Poe \”Annabel Lee\”.

Είναι το τελευταίο ολοκληρωμένο ποίημα του Poe, που γράφτηκε το 1849 και δημοσιεύτηκε αμέσως μετά τον πρόωρο θάνατο του.

Όπως πολλά από τα ποιήματα του, διερευνά το θέμα του θανάτου μιας όμορφης γυναίκας.

hvTbSiekejI
contain
center center

Άνναμπελ Λη

Ήταν πολλά πολλά χρόνια, πριν έναν χρόνο,

σε ένα βασίλειο δίπλα στη θάλασσα,

που μια κόρη ζούσε εκεί

ίσως να την έχεις ακουστά

με το όνομα ΑΝΝΑΜΠΕΛ ΛΗ.

Κι εκείνη η κόρη ζούσε

μόνο με μια σκέψη

να αγαπά και να την αγαπώ.

Ήμουν παιδί κι ήταν παιδί,

σε αυτό το βασίλειο στη θάλασσα εκεί.

Αλλά αγαπιόμασταν με μια αγάπη που ήταν

περισσότερο από αγάπη,

εγώ και η Άνναμπελ Λη μου.

Με μια αγάπη που οι φτερωτοί

άγγελοι του παραδείσου

ποθούσαν για εμένα και για εκείνη να συμβεί.

Κι αυτός ήταν ο λόγος που, αρκετό καιρό

πριν,

σε αυτό το βασίλειο στη θάλασσα εκεί,

ένας αέρας φύσηξε μέσα από ένα σύννεφο, ανατριχιάζοντας

την όμορφη μου Άνναμπελ Λη.

Έτσι ώστε ο κηδεμόνας της

να έρθει

και να την τραβήξει μακριά από εμένα,

για να την κλείσει μέσα σε ένα μνήμα

σε αυτό το βασίλειο στη θάλασσα εκεί.

Οι άγγελοι, όχι και τόσο χαρούμενοι

στον παράδεισο,

άρχισαν να ζηλεύουν εκείνη κι εμένα.

Ναι! Αυτός ήταν ο λόγος (όπως όλοι οι άνθρωποι

γνωρίζουν,

σε αυτό το βασίλειο στη θάλασσα εκεί),

πως ο αέρας που εξήλθε απ’ το σύννεφο

τη νύχτα,

κρύωσε και σκότωσε τη δική μου Άνναμπελ Λη.

Αλλά η αγάπη μας ήταν πιο δυνατή με διαφορά

από την αγάπη

εκείνων που ήταν παλαιότεροι από εμάς,

αρκετά σοφότεροι απ’ ότι εμείς,

κι ούτε οι άγγελοι στον παράδεισο

πάνω,

ούτε οι δαίμονες στη θάλασσα

κάτω,

μπορούν να χωρίσουν τη ψυχή μου από τη

ψυχή

της όμορφης Άνναμπελ Λη.

Γιατί το φεγγάρι δεν ακτινοβολεί ποτέ

χωρίς να μου φέρει όνειρα

της όμορφης Άνναμπελ Λη.

Και τ’ αστέρια δεν ανατέλλουν ποτέ μα νιώθω τα

λαμπερά μάτια

της όμορφης Άνναμπελ Λη.

Κι έτσι, κατά τη διάρκεια της νυχτερινής παλίρροιας, ξαπλώνω δίπλα

στο πλευρό

της αγαπημένης μου –ω αγαπημένη μου- ζωή μου

και νύφη μου,

μέσα στο μνήμα στη θάλασσα εκεί,

στον τάφο της μέσα στη θάλασσα που ηχεί.

μετάφραση από το πρωτότυπο: Έφη Καραγιάννη

full
contain
center center
25px 25px 25px 25px

The post Η δική μου Άνναμπελ Λη appeared first on Lostin Athens | More Fresh, γιατί είναι ωραίο να χάνεσαι....

στα ρούχα που έχεις φυλαγμένα στο πατάρι.

…ένα σύντομο διήγημα για όλες τις μνήμες που φορέσαμε…

center
no-repeat;center top;;
auto
0px

narrow

by LostinAthens

center
no-repeat;center top;;
auto
25px 0 0 0

Υπάρχει μια μνήμη που αντιστέκεται

μέσα στα ξεχασμένα ρούχα που έχεις φυλαγμένα στο πατάρι.

Αδημονούν να συναντήσουν πάλι το δέρμα σου

υπομένοντας χρόνια μέσα στο σκοτάδι

παλεύουν να μείνουν ζωντανά

όσο ο χρόνος κεντάει, πάνω τους, το πέρασμά του.

Ανησυχούν αν τα χρώματά τους θ’ αντέξουν

αυτή την αναμονή προς το φως.

Θυμάσαι το φθινοπωρινό ταγέρ της γιαγιάς;

Εκείνο εκεί με τα περίεργα γεωμετρικά σχήματα

τους κύκλους…τους ρόμβους…τα τρίγωνα…

που το ένα σχήμα έμπαινε μέσα στο άλλο

κι όλα μαζί μπερδεύονταν.

Εκείνο, που έμοιαζε με ξανθό χωράφι,

γεμάτο στάχυα και ήλιους.

Εκείνο. Το έβγαλα χθες από την θήκη του.

Το έβαλα να καθίσει στην καρέκλα της.

Το πιστεύεις; Τόσα χρόνια μετά.

Μα ύστερα. Τι το’ πιασε;

Πήρε να με τραβάει

μια απ’ τα χέρια, μια απ’ τη μέση, απ’ τους ώμους, απ’ τα μαλλιά,

να κάτσω, να σηκωθώ, να χορέψω,

ούτε εκείνο δεν ήξερε τι ήθελε από εμένα.

Ούτε ήξερα κι εγώ.

Είδα κι έπαθα να το ηρεμήσω.

Κάναμε συμφωνία.

Μια μέρα να το βγάλω βόλτα να πάρει τον αέρα του.

Με ρώτησε τι εποχή έχουμε. Τι να του’ λεγα;

Την εποχή που σου αρέσει, του απάντησα.

Εκείνο σαν να ευχαριστήθηκε

αφέθηκε να πέφτει αργά πάνω στα πέλματά μου.

Το πιστεύεις;

Με πιστεύεις;

Θυμάσαι εκείνο το παραδοσιακό μαντό

που έφερε κάποτε ο πατέρας μας από ένα χωριό;

Πως το έλεγαν να δεις…

και το μαντό και το χωριό.

Εκείνο που ήταν όλο κεντημένο στο χέρι

και το μαντό και το χωριό

κλωστή την κλωστή, πέτρα την πέτρα.

Ξηλώθηκε.

Και το μαντό και το χωριό.

Κλωστή στην κλωστή, πέτρα στην πέτρα.

Θες να το φτιάξω;

Θες να το αφήσω έτσι, να θυμίζει ότι απέμεινε;

Τι θέλεις;

Θέλεις να σου χαρίσω

εκείνο το μωβ πουκάμισο

που δεν φόρεσε ποτέ καμιά μας;

Θέλεις;

Το αδικήσαμε στο λέω.

Εγώ με τα ίδια μου τα μάτια

έσκυψα για να το γνωρίσω καλύτερα.

Τα έμαθα όλα.

«Nothing is more American than Levi’s».

Το λέει στην πλάτη του, πάνω σ’ ένα ταμπελάκι.

Κατάλαβες Αμερικανάκι μου;

Do you understand now?

«The two horse brand the symbol of genuinity».

Είδες διδυμάκι μου πόσο ίδιες είμαστε τελικά;

Θα το φοράω για να μην λες πως σε ξέχασα.

Θα είναι το δικό μας αστείο.

Δεν γελάς;

Θέλεις να σου χαρίσω την ρόμπα της μαμάς;

Χάρισε μου ένα χαμόγελο σου πρώτα.

Δεν σου αρέσει;

Τι θες να σου χαρίσω;

Θέλεις να γίνω εγώ η μητέρα σου

κι εσύ το μικρό μου αστεράκι;

Θέλεις;…

Υπάρχει μια μνήμη που αντιστέκεται

στα ρούχα που είναι φυλαγμένα στο πατάρι.

Ένα από αυτά το πιο μικρό

προσεύχεται κάποιος να δει

εκεί στο μέρος της καρδιάς

πως έχει ξηλωθεί η αγάπη.

Τι να σου κάνουν οι λεβάντες κι οι ναφθαλίνες;

Δεν φτάνουν μόνο αυτές.

Μα κι ένα μπάλωμα τι να σου κάνει;

Καμουφλάζ, λες και σβήνει έτσι ο πόνος.

Πεινάει ο χρόνος για λύπες.

Αλλά εμείς…

Θ’ αντισταθούμε

ναι;

no-repeat;center top;;
auto

5375,5376,5377,5378,5379,5380,5381,5382,5383,5384,5385,5386
full
4
300px
300px
300px
300px
300px
300px
300px
img_caption_overlay

868246071
contain
center center

868245211
contain
center center

photo\’s by

τα τραγούδια που ακούγονται στα βίντεο είναι:

\”She wears a smile\” Jonathan Tyler & The Nothern Lights, \”Υου\” Sebastian Roca

The post Η αντίσταση της μνήμης στα ρούχα που έχεις φυλαγμένα στο πατάρι. appeared first on Lostin Athens | More Fresh, γιατί είναι ωραίο να χάνεσαι....