Ξεφυλλίζοντας…

Οκτώ τίτλοι κατηγορούνται
Ακραιφνώς

...Μικρή θαλασσιά αμέριμνη
Σε παλιογεννημένα παράθυρα
Πλέει
Στο σκιερό κόκκινο
Στης ακοής το τέλος. Εκεί
Διδάσκεται ο αποχαιρετισμός...

Τίτλοι υπεράσπισης
Ανηλεώς

Πάντα έγραφε όσο και για ό, τι
Ήθελαν
Στις ιστορίες της γυρνάει
Και μιλάει
Είναι ένας άνθρωπος αφηρημένος
Την ώρα μιας γιορτής
Οι ιστορίες μου...

Ακολούθως

Στη συνέχεια και χωρίς συνέχεια
Μια μέρα αξημέρωτη
πέρασε από μπροστά της
αλλόκοτος ο άνεμος
της σήκωσε τα μάτια
Και είδε πάνω απ’ το νερό
Ετούτο να συμβαίνει...

Εντίμως

...Όταν θα φύγω
Μην αφήσεις μόνα τους
Τα ποιήματα
Ζουν μόνο με λίγο αέρα
Δεν ενοχλούν. Δεν απαιτούν
Δεν θα με ζητούν...

Αληθώς

...Οφείλω να επιστρέψω
Τις πολλές μέρες
Που δεν χρησιμοποίησα

Τίτλοι κατηγορίας

Με κοιτάζουν τα δέντρα.
Με θυμούνται.

Ευτυχώς

Νόμιζα ότι είχα κι άλλο χρόνο
...(Έχει χάρη που
Δεν ξέρω πόση ζωή έχω ακόμα.
Αλλιώς θα σου ‘λεγα εγώ)

Τίτλοι Αιθουσών
Αληθοφανώς

Η τόση σιωπή έρχεται
από τη θάλασσα...

Εξόχως

Εδώ και χρόνια
Πίσω από κάθε μισοφωτισμένο
παράθυρο ακούω πάντα τη φωνή
της Έλλης Λαμπέτη να διαβάζει
Κωνσταντίνο Καβάφη...

Δυσχερώς

...Εργάτη μ’ έχουν οι λέξεις
Με διπλοβάρδιες και ξεροκόμματα...