Γιατί να χαθείς κι εσύ…

Για να μάθουμε ακόμα περισσότερα για την εμπορευματική παραγωγή και τον νόμο της αξίας μέσα σε μία σχολική κοινότητα…

« Τώρα που ανακαλώ όλα αυτά, σκέφτομαι πως είναι περίεργο που περιμέναμε με τόση αδημονία, καθώς συνήθως οι Πωλήσεις ήταν μεγάλη απογοήτευση. Δεν υπήρχε τίποτα το πραγματικά ξεχωριστό και ξοδεύαμε τα κουπόνια μας απλώς για να τα ανταλλάξουμε με φθαρμένα ρούχα ή σπασμένα πράγματα με παρεμφερή αντικείμενα. Αλλά το θέμα είναι υποθέτω, πως όλοι μας είχαμε κάποια στιγμή βρει κάτι στις Πωλήσεις, κάτι που είχε γίνει ιδιαίτερο για μας: ένα τζάκετ, ένα ρολόι, ένα ψαλίδι που, παρότι δεν το χρησιμοποιήσαμε ποτέ, το βάζαμε με καμάρι δίπλα στο κρεβάτι μας. Όλοι είχαμε βρει κάτι ανάλογο εκεί κάποια φορά και όσο κι αν προσπαθούσαμε να προσποιηθούμε το αντίθετο, δεν μπορούσαμε ποτέ να απαλλαγούμε από το ανάμεικτο αίσθημα της ελπίδας και του ενθουσιασμού που είχαμε νιώσει κάποτε.

Υπήρχε λοιπόν κάποια εξήγηση για το γεγονός πως μερικοί περίμεναν εκεί, την ώρα που ξεφόρτωναν τα πράγματα από το φορτηγό. Τα παιδιά του δημοτικού ακολουθούσαν κατά πόδας τους δύο άντρες με τις φόρμες που κουβαλούσαν τα μεγάλα χαρτόκουτα και τους ρωτούσαν τι περιείχαν. «Πολλά και ωραία πράγματα, γλυκό μου», ήταν η συνήθης απάντηση. Κι αν συνέχιζαν να ρωτάνε: «Είναι στ' αλήθεια τόσα πολλά, γλυκό μου, ένας σωρός πράγματα», κι αυτό προκαλούσε μια ενθουσιώδη αντίδραση.

Τα κουτιά ήταν πολλές φορές ανοιχτά στο πάνω μέρος και μπορούσες να διακρίνεις διάφορα πράγματα και παρότι δεν επιτρεπόταν, οι μεταφορείς σε άφηναν να βγάλεις μερικά για να τα δεις καλύτερα. Αυτός ήταν ο λόγος που όταν, εντέλει, λάμβαναν χώρα οι Πωλήσεις, μια βδομάδα σχεδόν αργότερα κυκλοφορούσαν όλων των ειδών οι φήμες, για κάποια ιδιαίτερη φόρμα γυμναστικής ή για μια κασέτα, και όλα τα προβλήματα προέκυπταν κυρίως από ορισμένους μαθητές που λαχταρούσαν το ίδιο αντικείμενο.

Η ατμόσφαιρα στις Πωλήσεις ήταν εντελώς διαφορετική από την ήρεμη ατμόσφαιρα στις Ανταλλαγές. Λάμβαναν χώρα στην Τραπεζαρία και πάντα υπήρχε συνωστισμός. Στην πραγματικότητα, το στριμωξίδι και οι φωνές αποτελούσαν μέρος της ομορφιάς του και ήταν ευχάριστα στο μεγαλύτερο μέρος του. Εκτός, όπως ανέφερα ήδη, από τις φορές που η κατάσταση ξέφευγε από τον έλεγχο και μερικοί άρπαζαν, τραβούσαν, μέχρι που πάλευαν για το ίδιο πράγμα. Τότε οι επόπτες απειλούσαν πως θα έκλειναν την αγορά και την επόμενη μέρα, αναγκαζόμασταν όλοι να υποστούμε τις παρατηρήσεις τις δεσποινίδας Έμιλι στην πρωινή συγκέντρωση…»

Για ένα ταξίδι πίσω στα '90s κάπου… στην Αγγλία…

«…αυτός ήταν ο λόγος που ήμουν τόσο κρυψίνους σχετικά με την κασέτα μου…σήμαινε τόσα πολλά για μένα…η Τζούντι Μπριτζγουότερ είναι μία από τις τραγουδίστριες της εποχής των κοκτέιλ μπαρ, σε κανέναν από μας δεν άρεσε ετούτη η μουσική. Εκείνο που έκανε την κασέτα τόσο σημαντική ήταν ένα πολύ ιδιαίτερο τραγούδι: το νούμερο τρία, «Ποτέ μη με αφήσεις»…

…Ένα περίεργο περιστατικό συνέβη εκείνη την εποχή και πρέπει να σας το αφηγηθώ. Με είχε αναστατώσει τρομερά και παρότι δεν επρόκειτο να καταλάβω την πραγματική του σημασία παρά χρόνια αργότερα, νομίζω πως είχα προαισθανθεί το βαθύτερο νόημά του…

…Η κασέτα εξαφανίστηκε περίπου δύο μήνες μετά το επεισόδιο με τη Μαντάμ. Ποτέ δε συνέδεσα τα δύο γεγονότα και δεν έχω λόγο να το κάνω τώρα. Ήμουν στον κοιτώνα ένα βράδυ, λίγο πριν σβήσουν τα φώτα, και σκάλιζα το κουτί με τις συλλογές μου για να περάσει η ώρα, μέχρι να επιστρέψουν οι άλλες από το μπάνιο. Είναι παράξενο, αλλά μόλις διαπίστωσα πως η κασέτα δε βρισκόταν εκεί, η πρώτη σκέψη μου ήταν να μη φανερώσω τον πανικό μου. Επίσης, θυμάμαι πως άρχισα να σιγοτραγουδάω δήθεν αφηρημένα, ενόσω συνέχιζα να ψάχνω. Το έχω σκεφτεί πάρα πολύ κι ακόμα δεν μπορώ να το εξηγήσω: σ' εκείνο το δωμάτιο ήταν οι καλύτερες μου φίλες και όμως δεν ήθελα να μάθουν το πόσο είχα αναστατωθεί από την απώλεια της κασέτας μου.

Φαντάζομαι πως είχε να κάνει με το γεγονός πως ήταν μυστικό το πόσα πολλά σήμαινε για μένα. Ίσως όλοι στο Χάιλσαμ να είχαν παρόμοια μυστικά – μικρές προσωπικές γωνίτσες που τις στήναμε με τη φαντασία μας και όπου μπορούσαμε να αποσυρθούμε μόνοι με τους φόβους και τις επιθυμίες μας. Αλλά το να παραδεχόμαστε ανοιχτά πως είχαμε τέτοιες ανάγκες δε φάνταζε σωστό στα μάτια μας – σαν να μας αφαιρούσαν το προστατευτικό μας κάλυμμα…»