Αν ήταν χρώμα θα ήταν:

Γκρι. Εκεί που συναντιέται το άσπρο και το μαύρο. Σαν τις σκιές που μας ακολουθούν στο φως και στο σκοτάδι.

Αν ήταν τραγούδι θα ήταν:

“House of the rising sun” - The Animals. Αφιερωμένο στη πρώτη μέρα της δημιουργίας...κι απ' το σκοτάδι ήρθε το φως... “Κι έγινε φως. Κι είδε ο θεός ότι το φως ήταν καλό. Και χώρισε το φως απ' το σκοτάδι...”

Αν ήταν φαγητό θα ήταν:

Φακές. Ένα πιάτο που να μυρίζει γη...

Αν ήταν ταινία θα ήταν:

“120 μέρες στα Σόδομα”- Πιερ Πάολο Παζολίνι. Όταν οι μέρες της δημιουργίας χάνουν ή...βρίσκουν το νόημα τους μέσα στην παραφροσύνη... Το video design της Ερατώς Τζαβάρα δημιουργεί μία αυτόνομη και αυτούσια παράσταση από μόνο του. Αριστουργηματικό. Μια εικόνα χίλια και βάλε νοήματα...

Αν ήταν ζώδιο θα ήταν:

Όπως ένας παραδοσιακός και σοβαρός Αιγόκερως. Το πάντρεμα του χρόνου και της ευθύνης. “Ν' αγαπάς την ευθύνη να λες εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω.”- Νίκος Καζαντζάκης.

Αν ήταν βιβλίο θα ήταν:

“Ταξίδι στο κέντρο της γης”- Ιούλιος Βερν. Απ' την επιφάνεια στην αφάνεια...και πάλι απ' την αρχή...

Αν ήταν επάγγελμα θα ήταν:

Χορογράφος. Εξαιρετική η Ελένη Χατζηγεωργίου. Με την “απόκοσμη” παρουσία της έντυσε, χρωμάτισε, εξάγνισε το σύνολο της παράστασης.

Αν ήταν εποχή θα ήταν:

Η δωδέκατη νύχτα ενός κρύου Δεκέμβρη. Κάθε χειμώνας ονειρεύεται ένα καλοκαίρι.

Αν ήταν ζώο θα ήταν:

Κροκόδειλος. Ο σκώληκας των βότσαλων. Αυτό το μεγάλο ερπετό αρέσκεται να λιάζεται στα βότσαλα δίπλα απ' τον ποταμό. Έτσι κι ο λόγος του Δημήτρη Τσιάμη βρήκε τους χρόνους και τις διαθλάσεις εκείνες, για να “βγει” και ν' ακουμπήσει μέσα στα κύματα των ήχων...

Αν ήταν διάθεση θα ήταν:

Φιλοσοφική. Να ονειρεύεσαι αλλά να μην κοιμάσαι...