Γιατί να “χαθείς” κι εσύ;....

Γιατί εκεί θα συναντήσουμε μερικά απ' τα πιο ευφάνταστα ονόματα γιγάντων...

“...Αν και δεν τον ενδιέφερε να τους ξεχωρίζει, ο Τζέιμς Καρούν έδινε στους γίγαντες ονόματα που έβγαζε απ' το μυαλό του. Τα σημείωνε μάλιστα σ' έναν μακρύ κατάλογο, τον οποίο φύλαγε στο συρτάρι του γραφείου του.

Τα ονόματα διέφεραν αρκετά μεταξύ τους, όμως όλα βασίζονταν σε κάποιο χαρακτηριστικό των Γιγάντων, το οποίο ο Τζέιμς Καρούν έβρισκε διασκεδαστικό ή ενοχλητικό. Έτσι, αν έβλεπε κανείς τον μακρύ κατάλογο, μπορούσε μεταξύ άλλων να διαβάσει: “Mπαρμπουνομάτης”, “Πλακουτσοκέφαλος”, “Τσαγερομύτης”, “Κρεατοελιάς”... “Βρομερός”, “Βρομερότερος”, “Βρομερότατος”, “Ωχ-τι-μπόχα-θεέ-μου”...”

Για την ποίηση που θα συναντήσουμε στις “θυσίες” που θα γίνουν στ' όνομα της αγάπης και της φιλίας...

“...Ο πελώριος Γίγαντας κειτόταν χωρίς πνοή κάτω απ' το φεγγαρόφως. Τα μαλλιά και τα πρασωτά γένια του στραφτάλιζαν ίδια χρυσές κλωστές. Το θεόρατο κορμί του στόλιζαν εκατοντάδες σταγόνες που γυάλιζαν σαν ασημένια δάκρυα.

Ο Τζέιμς Καρούν γονάτισε δίπλα στον Πρασογένη κι έπιασε το χέρι του. Αισθάνθηκε κάτι τραχύ στη μισόκλειστη παλάμη και την πίεσε ν' ανοίξει εντελώς. Ένα μικρό, βρεγμένο κλαρί γλίστρησε από το πλατύ χέρι του Γίγαντα στο δικό του. Το βοτάνι. Τελικά ο Πρασογένης τα είχε καταφέρει να πείσει τη γοργόνα.

Ίσως γι' αυτό δεν του' μεινε ανάσα για τον ίδιο. Τότε ο Τζέιμς Καρούν έσκυψε το κεφάλι κι έκανε κάτι που δεν είχε ξανακάνει ποτέ πριν. Έκλαιγε για έναν γίγαντα! Τα δάκρυά του αναμειγύονταν με τις στάλες στα τεράστια μπράτσα του Πρασογένη δίχως να ξεχωρίζουν.

Η Ίρμα και η Μίρα ήρθαν και στάθηκαν πλάι του και άρχισαν να χτυπάνε τα φτερά τους, αργά και πένθιμα. Ήταν σαν αλλόκοτος χορός που συνόδευε τον θρήνο του Τζέιμς Καρούν για τον Γίγαντα”...

Γι' αυτούς και για ένα σωρό άλλους λόγους...η συνέχεια στο βιβλίο....