Αν ήταν χρώμα θα ήταν:

Πορτοκαλί. Όπως το φως του ήλιου λίγο πριν την δύση του...

Αν ήταν τραγούδι θα ήταν:

“Je ne regettre rien” της Εdith Piaf γιατί “Μ' αυτές τις θύμησες ανάβω φωτιά. Τις ντροπές, τις χαρές δεν χρειάζομαι πια” όπως λέει κι ένας απ' τους στίχους του τραγουδιού.

Αν ήταν φαγητό θα ήταν:

Ένα bon fillet σρβιρισμένο και καλομαγειρεμένο απ' τα χεράκια της μαμάς. Γιατί πως να το κάνουμε; Όπου κι αν πας, ότι κι αν φας, όπως μαγειρεύει η μαμά σου, δεν μαγειρεύει ούτε ο πιο σπουδαίος σεφ.

Αν ήταν ταινία θα ήταν:

“To Πάρτυ” με τον Peter Sellers, γιατί όλοι είμαστε δέσμιοι του μοιραίου και του απρόβλεπτου στο ξέφρενο πάρτυ της ζωής.

Αν ήταν ζώδιο θα ήταν:

Ένας τρελούτσικος παρθένος. Ντελικάτος μεν, ανήσυχο πνεύμα δεν.

Αν ήταν ταξίδι θα ήταν:

Mα στο Παρίσι φυσικά! Στο δωμάτιο με τους Μανδαρίνους του αποτυπώνεται έξοχα μια μικρογραφία του Παρισίου κι η αριστοτεχνική σκηνοθεσία του Σωτήρη Τσόγκα μας προσκαλεί να ζήσουμε ατμοσφερικές μέρες και νύχτες, στη Πόλη του Φωτός.

Αν ήταν επάγγελμα θα ήταν:

Kαμαριέρα σε ξενοδεχείο. Βλέπει πολλά, αποκαλύπτει λίγα. Αν έγραφε βιβλίο με όσα έχει ζήσει θα γινόταν best seller! Απολαυστική η Χρύσα Παπαδοπούλου στον ρόλο της αθώας, πλην τίμιας, πλην πονηρής καμαριέρας.

Αν ήταν καιρικό φαινόμενο θα ήταν:

Ένα ηλιόλουστο πρωινό μιας πρώιμης άνοιξης.

Αν ήταν ζώο θα ήταν:

Ένας χαμαιλέων, όπως κι η παρουσία της Μαίρης Ραζή. Απέδωσε με χαρισματική επιδεξιότητα όλους τους ρόλους-πρόκληση που εμφανίζονται στο έργο.

Αν ήταν διάθεση θα ήταν:

Παιχνιδιάρική! Όπως και οι ερμηνείες των Αντώνη Πάλλη και Σάκη Σιούτη, που έδωσαν επιπλέον νοστιμιά στο σύνολο του έργου.